Museumbezoek met peuters…..kan wel hoor!

Ikzelf hou ervan om naar Kunstmusea te gaan. Mezelf te laten inspireren door het werk van andere kunstenaars, te laten verwonderen en nieuwe energie te krijgen om zelf met vernieuwde energie creatief aan de slag te gaan. En nu ikzelf kinderen heb,  wil ik ook graag die verwondering aan hen overbrengen. Maar  dit betekent nu wel, dat ik niet een hele dag naar een museum kan gaan of meerdere op een dag kan bezoeken.

Toch….. kun je ook MET je peuter naar het museum toe, heb ik gemerkt uit eigen ervaring. Dit lijkt in eerste instantie niet te doen met een levendige, niet-kunnen-stil-zitten-of-stil-zijnde peuter…maar het ligt er maar aan hoe je er zelf instaat en in hoeverre je zelf voor open staat. Als jezelf ergens enthousiast over bent, dan breng je dat ook over op je kinderen (….heb ik geleerd door te ervaren). Maar ook moet je nog niet teveel verwachten en je aanpassen op het kunnen van je kids.

Een voorbeeld uit eigen ervaring….

Toen mijn dochtertje bijna 3 jaar was, en dus meestal in de middag nog sliep, gingen we pas na haar slaapje naar een museum in de buurt. Dus meestal is dat rond een uur of 16.00 uur dat we aankwamen bij een museum. En een uurtje later waren we vaak alweer op weg naar huis (….zowiezo is meestal  30 min. tot 1 uur genoeg voor een peuter, de concentratie is daarna wel op).

Zo gingen we toendertijd een keer naar het Noord Brabants Museum in Den Bosch.  Dit keer gingen we naar de tentoonstelling van Chiharu Shioto  – “Between the Lines”. Een installatie gemaakt van gespannen rode draden door de gehele ruimte heen. Dit leek mij wel een geschikt kunstwerk om te beleven voor een kind van bijna 3 jaar.

Van te voren tijdens het drinken, vertelde ik al een beetje waar we naar toe gingen. Dat we naar een kunstwerk gingen waar je doorheen kan lopen. En dat het lijkt op een spinnenweb.

Interactieve kunstwerken zoals installaties lijken peuters toch wel te trekken, merkte ik de vorige keer al, aan het bezoek aan Museum de Pont waar het werk van Anish Kapoor stond (een soort grote “spiegel” wat vervreemdend werkte, waar Maggie wel 15 minuten lang zichzelf en anderen aan het bekijken was).

Nadat ze haar drinken en koekje op had, gingen we op pad. Ze was al helemaal enthousiast dat we naar een museum toe gingen. Eenmaal daar aangekomen voor de deur, zag ze andere beelden. Het mooie is om te zien met hoeveel oog voor detail ze kijkt. “Mama, die vrouw heeft geen armen” en ze wijst naar het beeld dat voor de ingang staat bij het museum. Samen lopen we er naar toe en ik vraag haar wat ze nog meer ziet. Opeens ziet ze ook de boot op het been van het beeld. “Dat is gek, he!, een boot op haar been!”, zeg ik. En ze staat het wat langer te bekijken.

Vervolgens gaan we naar binnen. Doen onze jas in het kluisje, even nog naar de wc,want ze moet ineens nodig plassen. En daarna kunnen we naar de tentoonstelling.

Eenmaal daar aangekomen, blijft ze eerst staan. “En…lijkt het op een spinnenweb, Maggie? “vraag ik aan haar. Ze knikt ja en samen hand in hand lopen we er doorheen. Ik wijs naar de draden….”Niet aankomen, mama! dat mag niet!”, zegt Maggie. Dit heeft ze van de vorige keer wel onthouden, in museum De Pont, toen dit nadrukkelijk werd verzocht. Ik antwoord, “nee, ik wijs alleen maar aan, ik zal er niet aankomen”.  Ik stel vervolgens vragen als “En heb jij wel eens een rood spinnenweb gezien?  En zie je waar het aan vast gemaakt is? En waar is de spin? Zo proberen ik haar te stimuleren in het kijken naar de kunstwerken. Ook komt ze vaak zelf met antwoorden van wat zij erin ziet.

Maggie ziet achterin dat mensen een trap opgaan. Vervolgens is de concentratie een beetje weg.  “Ik wil op trap!” roept ze. Ik zie ergens een klein trapje waar het vervolg van de tentoonstelling is, dus stel voor om die kant op te gaan. Ze gaat mee en dan staat ze voor een object dat helemaal ingepakt is in de draden. Ze bekijkt het aandachtig.”Kijk mama, sleutels”. Er hangen allemaal sleutels in. Vervolgens zien we nog meer objecten zoals een kinderjurk, en een grotere jurk. Nog net wel tussen de draden door te zien en ook Maggie herkent de objecten.

Toch wil Maggie nog naar die grote trap toe, dus gaan we dat maar doen. Zo komen we in een andere tentoonstelling terecht. Die van de jaren 80. Maar al snel wordt er omgeroepen  dat het museum gaat sluiten, dus gaan we met de lift weer naar beneden toe en terug naar de uitgang.

Eenmaal buiten ziet ze nog het beeld van de hond staan, en die bekijkt ze ook aandachtig. Even later zeg ik; “zullen we weer naar huis gaan? “…..Maggie antwoord: ” Ja, is goed”. En samen wandelen we weer terug naar de auto. Volgende keer weer naar museum, vraagt ze. “Ja, dat is goed, schatje. Doen we”.

Nu is mijn dochtertje bijna 4 jaar en ik merk in de loop van de tijd, door regelmatig haar een keertje naar het museum te nemen, dat ze steeds meer ook gaat kijken naar beelden en haar voorkeuren begint te ontwikkelen. Ze kijkt naar de beelden op een andere manier dan ik. Ik probeer het geheel te zien, zij bekijkt de beelden in stukken of details. Ze koppelt het ook soms aan wat zij in haar eigen omgeving wel eens ziet of indruk op haar maakt.

Al met al, als je je goed voorbereidt, er een niet te lang uitje van maakt en meegaat met waar de interesses van je peuter liggen, dan is zo’n uitje toch echt niet zo’n gedoe! En geniet je er zelf ook van!  Ik wel tenminste!

Emy.