Eigen initiatief

Soms willen kinderen gewoon lekker aanklooien en lekker bezig zijn met materiaal. Soms hebben ze ook al een gericht idee van wat ze willen gaan doen. Zo hadden we laatst iets besteld via internet wat in een veel te grote doos aankwam. Mijn dochter vond dit reuze interessant. En ze zei dat dit wel het Pietenhuis kon zijn. Met de bedoeling om dit na te bouwen, natuurlijk. Samen met haar vriendinnetje die op dat moment bij ons kwam spelen, ging ze aan de slag.

Ik vond dit een super goed idee van haar! Niet om het idee zelf, maar dat ze zelf het initiatief nam en zelf al een creatief idee had bedacht met wat ze met doos kon gaan doen.

Fantasiespel en creativiteit gaan ook hand-in-hand.  Om het fantasiespel goed te kunnen uitvoeren, heb je soms letterlijk creativiteit nodig. Creativiteit in de zin van iets MAKEN. De fantasiewereld vormgeven en uitbeelden. Haar creativiteit was al in gang gezet door haar conceptuele idee van het omvormen van de doos naar een huis. Maar hoe dit aan te pakken, daar was ze nog niet vaardig in. Dus hielp ik haar een handje in haar creatieve leerproces door vragen te stellen. En…hoe ziet je pietenhuis eruit? “Het heeft een dak, en je kunt erin zitten”. En…..dan?….dan zit je erin…Is het dan niet een beetje donker binnen? Hebben de Pieten ook zo’n donker huis? vroeg ik haar.

Op die manier probeerde ik haar bewuster na te laten denken over hoe een huis eruit ziet en wat de onderdelen van een huis zijn. Verder liet ik haar vrij. Zij bepaalde de materialen die ze nodig had en ik haalde die materialen voor haar. Plak, gekleurd papier, schaar en stiften. Dat was genoeg.

Ze keek me aan, en wist even niet goed wat ze met die vraag moest. Dus verduidelijkte ik het. Heeft een huis ook niet ramen? Zodat je naar buiten kunt kijken? En zodat het huis van binnen niet zo donker meer is? En hoe ga je je raam uit het karton halen? “knippen” zij ze. Maar het knippen ging niet, kwam ze even later achter. Ik zag haar frustratie. Lukt het? vroeg ik haar. NEE! antwoordde ze boos. Ze kan soms heel snel gefrustreerd zijn wanneer iets niet gaat zoals ze het bedacht had, maar dit is dan ook gelijk een leermoment om om te gaan met fouten en hoe de dingen op te lossen. Het zelfontdekkend leren.

Toen die frustratie eruit kwam en ze er niet op een ander idee kwam. Gaf ik aan dat ik haar wel kon helpen met een stanleymes. Stanleymes? zei ze vragend. Dat kende ze nog niet. Dus uitgelegd en laten zien wat het was (een HEEL scherp mes) en dat dit alleen door grote mensen gebruikt mag worden. Dus met stanleymes heb ik de ramen gemaakt voor haar. Aandachtig zat ze te kijken hoe ik de vorm van de raampjes met het stanleymes maakte.  Zo ontdekte ze op welke manier je nog meer ramen kunt maken dan alleen een raam tekenen of opplakken. Ruimtelijk werk werd het dus.

Samen met haar vriendinnetje kreeg het huisje ook een huisnummer en een deurbel en een dak met dakpannen. Na die dag was ze nog niet klaar met het huis. Er werd ook nog een bank en tafel in het huis getekend. De bank had heel veel kussens, “om het lekker zacht te maken”, zei ze. Het huis kreeg ook nog een lampje wat ik samen met haar erin hing ( een draagbaar fietslampje). En zo was het huis af.

Zij en haar zusje gingen erin spelen, maakte het gezellig met allerlei speelgoed wat in het huisje verzameld werd. Maar ook in die situatie kwam ze een onverwachte probleempje tegen… Haar jongere zusje vond alles wat erop geplakt was, ook erg interessant en met name hoe het erop geplakt was. Dus ging zij het er weer afhalen. De oudste daardoor helemaal in tranen. Maar daarop gaf ik haar dan een tip hoe ze onder andere de dakpannen die eraf gehaald waren weer kon maken. Namelijk om de dakpannen er gewoon op te tekenen in plaats van erop te plakken, dan kan haar zusje ze er tenminste ook niet afhalen. Zo gezegd, zo gedaan.  Ook schreef ze groot haar naam erop, met de gedachte dat haar zusje dan tenminste wist dat het huis van haar was en ze er vanaf moest blijven. (nu kan haar zusje nog niet lezen, maar de gedachte erachter was een prima idee!).

Het huisje staat er nu al een paar weken. En sinds kort is het huis van beer geworden. Voor haar knuffelbeer werd er in het huisje een plekje ingericht om in te slapen. Het huis heeft een andere rol gekregen. En inmiddels heeft ze voor zichzelf een andere huisje gecreëerd, onder de tafel.

Mooi, om te zien hoe kinderen hun fantasiespel vormgeven en er een creatief leerproces ontstaat waarin er oplossingen gezocht worden voor de obstakels die ze tijdens hun spel tegenkomen!  En als ouder zijnde help ik graag een handje mee door mee te gaan met hun fantasie en vragen te stellen. Zo hou je het creatieve proces op gang en krijgt het creatieve project van je kind de kans om te groeien en te verdiepen.

Soms kan het zijn dat het even ongeroerd blijft liggen, maar het kan ook ineens weer de interesse wekken van je kind en dat er een vervolg aan gegeven wordt.

Emy.  

Tekenen met IJzerdraad = spierballen kracht

Hoewel het af een toe flink werken was,  zijn er toch mooie en unieke beelden ontstaan. Mooi was te zien hoe iedereen zijn eigen idee uitwerkte en hoe verschillend daardoor de beelden werden. Maar ook  leerden de deelnemers dat er veel meer bij komt kijken dan alleen een beetje ijzerdraad buigen.  Want…..dat bleek toch soms moeilijker te zijn dan gedacht!

Spierballen kracht, dat was er toch wel voor nodig! En hoe dikker het ijzerdraad, hoe moeilijker het is om door te knippen en te buigen, dus hoe meer kracht je moest zetten. Gelukkig waren daar ook trucjes voor hoe je dat het beste voor elkaar krijgt.

Ook kregen de deelnemers meer inzicht in de moeilijkheidsgraad van het werken met ijzerdraad. Want hoewel je soms op papier mooi iets getekend kunt hebben, als er te veel details inzitten is dat ook moeilijker om in ijzerdraad na te maken. Beeldende oplossingen moesten dan ook worden gevonden voor dat soort probleempjes, en met een beetje hulp kregen de meesten het dan ook voor elkaar.  En zie het resultaat!

 

Voor de deelnemers: Ik hoop dat jullie het leuk & leerzaam vonden en zie jullie graag weer eens terug! Ik vond het in ieder geval erg leuk om te zien hoe jullie bezig waren en hoe vol concentratie en enthousiasme jullie aan de slag gingen. Super gedaan allemaal!

Emy.

PSSST…….en mocht je deze blog lezen en dit stiekem toch ook wel een keertje willen doen…mail dat dan naar emy@emymaduro.com. Bij genoeg animo, kan ik het begin volgend jaar nog eens inplannen. Voor andere workshops…hou de website in de gaten 😉

Workshop: Spelen met foto’s

Hallo!
Op donderdag 13 december geef ik  de workshop “Spelen met foto’s”. Deze workshop is voor kinderen tussen de 7-12 jaar.
Maar, wat is dat…spelen met foto’s?  Nou, dan kun je foto’s gaan samenvoegen en je eigen foto gaan maken. Je kan ook op de foto ook erbij tekenen wat je wilt en zo je eigen verhaal maken!
Het bijzondere is dat het niet op gewoon papier wordt gemaakt maar doorzichtig papier. Hierdoor krijg je leuke effecten!
Je leert er ook wat van! Zo kom je meer te weten over wat voorgrond en achtergrond is, en wat overlapping en afsnijding inhoudt.
Lijkt dit je iets om uit te proberen? Meld je dan aan via emy@emymaduro.com
PSSST……
Oja, aanstaande vrijdag 30 november is er de workshop “Tekenen met IJzerdraad” voor kinderen tussen de 7-12 jaar. Er is nog plek, dus je kan je nog inschrijven!
Voor meer informatie, zie de website: www.emymaduro.com en check de workshop onder kopje “Atelier EM”.
Ik hoop je snel te zien!
Emy.

Spelen met plakband

Mijn oudste dochter had voor haar verjaardag gekleurde plakband gehad, dit wilde ze graag. Maar ze had er nog niks mee gedaan. Ik vroeg haar of ze met haar nieuwe gekleurde plakband wilde knutselen. Dit wilde ze wel graag, dus hebben we alles klaargelegd. Zij pakte de plakband en ik pakte andere materialen om ermee aan de slag te gaan, zoals een schaar, krijt, gekleurde pennen en papier.

Plakband is zo’n fascinerend materiaal wat erg in trek is bij peuters en kleuters. Vooral het knippen van het plakband, wat nogal wat vaardigheid vergt, is een leuke uitdaging voor ze. Maar ook het recht opplakken van dat plakband….want dat valt nog niet zo mee!

Mijn dochter was geconcentreerd aan het werk, en knipte met beleid en precisie het plakband met haar giraffe-schaartje door. Hoewel mijn dochter met beleid de plakband doorknipt, kan dat ook anders gaan, hoor….niet iedere kleuter doet dit zo. Dus wees gerust als je eigen kind het plakband helemaal uitrolt of met de schaar aan het plakband vastgekleefd zit. Dit hoort ook bij het ervaren hoe met zo’n materiaal om te gaan. Bij peuters lukt het vaak nog niet eens goed om het plakband door te knippen. Maar door te doen, leren ze het wel. Eventueel  met een beetje hulp.

Ze had ontdekt dat wanneer ze het plakband aan de rol liet en eerst opplakte, dat het doorknippen van het plakband dan gemakkelijker ging. Bovendien plakte het dan ook niet zo aan haar vingers vast, wat ze prettiger vond werken. Nu nog een oplossing verzinnen om het plakband recht en plat op te plakken. Ze probeerde het met haar vingers glad te strijken, maar dit lukt niet echt. Mmmmm…. ik zag haar bedenkelijk kijken, en merkte dat ze dat toch niet zo leuk vond en dat ze zocht naar een manier om het plakband wel glad te krijgen. Toch liet ze die gedachte los, toen ze merkte dat dit niet lukte. Ze ging verder met het krijt en tekende over het plakband heen.

 

Omdat ze gekleurd plakband had in plaats van gewone doorzichtige, had ik gekozen voor wit papier. Hierop zag je de kleuren beter, zeker omdat wanneer je het plakband uitrolde de kleur lichter was dan op de rol. Ik liet dit haar ook zien; “Hé, heb je gezien dat het plakband op je tekening lichter is dan op de rol plakband?, vroeg ik haar. Dat is gek, hè? Hoe kan dat nou?…”   Ze bekeek het plakband en zei  “ik vind het lichter mooier” en ging weer verder met haar tekening.

Ze bedacht een heel verhaal erom heen en bedacht me om daarop in te gaan. Ik vroeg haar wat ze aan het tekenen was… “kijk, mama, dit zijn Wisselwegen, en ze wees naar het plakband. “Wisselwegen?”, “Wat zijn wisselwegen? “, vroeg ik haar. “Kijk, Wisselwegen gaan zo en zo ( en ze beweegt met haar vinger over het plakband heen en weer). “Oooohh…slingerwegen, die allemaal bochten hebben en naar links en rechts gaan! “Ja, mama, dat zeg ik toch! Wisselwegen!. Vervolgens vertelt ze dat de andere stroken plakband de bergen zijn en dat ze een brug over het water heeft getekend zodat de auto’s er niet invallen. De brug was ook van tape gemaakt, een soort lus. Wat haar ook opviel tijdens het tekenen met het krijt over het plakband, was dat het stukje plakband een andere kleur kreeg, zo werd bruin krijt over het roze plakband “paars”. Maar zei ze…”blauw met roze, dat wordt ECHT paars”.

 

Op een gegeven moment wilde ze dat ik ook meedeed met haar. In dit spel moest ik haar precies nadoen zodat beiden werkjes er hetzelfde uit zouden zien.  Voor haar is dit een manier om mij ook iets te leren. Vaak ben je als ouder zijnde degene die je kind van alles wil leren. Maar hiermee maakte ze me dan ook duidelijk dat het ook andersom kan.  Kinderen vinden het ook leuk om te laten zien wat zij al goed kunnen, en dit spel, van nadoen,  was voor mijn dochter haar manier om te laten zien wat ze al kon. Hoewel we niet alleen met plakband en papier gewerkt hebben, is dat wel waar we mee begonnen waren en is het de basis geweest van waaruit verder gewerkt is met de andere materialen.

Er valt dus veel te ontdekken met plakband. Mijn dochter is van op het platte vlak experimenteren ( op papier e.d.) maar je kunt natuurlijk ook met plakband lege verpakkingen, karton, papier en andere dingen aan elkaar plakken. Zodat je meer een bouwwerk gaat maken waarbij technische vaardigheden zich kunnen ontwikkelen.

Dus als je kind weer eens een keer met plakband wilt werken, dan is dat niet prutsen, maar ontdekken wat het ermee kan! En zeker een goed materiaal om de technische en motorische vaardigheden mee te oefenen.

Emy.

Creativiteit stimuleren bij jonge kinderen

Hoe kun je nou als ouder/begeleider de creativiteit van het kind te stimuleren zonder dat het de eigen verbeeldingskracht teniet doet of leidt tot een eindproduct (lees: kant-en-klaar knutselwerk). Soms is het lastig om op een goede manier je kind te stimuleren in zijn of haar Creatieve ontwikkeling. Zou je hierbij wel wat tips kunnen gebruiken?….Check dan deze video!

Een bezoekje aan het Stedelijk Museum Breda

Afgelopen week had mijn oudste dochter een ADV-dag en ik was vrij. Dat was dus weer een ideaal moment om even lekker met zijn tweetjes een bezoekje te brengen aan een kunstmuseum. Een museum waar ze nog nooit geweest en ik ook al een tijdje niet meer, is het Stedelijk Museum Breda. In dit museum is de erfgoed en geschiedenis van de stad Breda te zien en ook voor een deel hedendaagse kunst.

Voor kinderen tussen de 4-7 jaar is er een speurboekje waarbij de kinderen aan de hand van het boekje op zoek kunnen gaan naar de beelden die bij de tentoonstelling “Van Kasteel tot station” horen.  Het is een Kunstkijkpuzzel, wat een soort speurboekje/ kijk-kaart is. Hierin zijn een paar werken uitgelicht. Door de beelden te zoeken, leren de kinderen goed kijken naar een beeld.

Met dit speurboekje in de hand, gingen we van start. Het eerste beeld was niet snel gevonden, maar ondertussen had mijn dochter toch iets anders gezien wat ze ook wel leuk vond. Ze zag een bankje staan met daarop een boekje wat vast lag aan een ketting. Dit boekje ging ze bekijken en zag daarin wel een van de beelden staan die ook in haar speurboekje zaten. Ze bekeek het boekje aandachtig en had geen oog meer voor de schilderijen en beelden om haar heen.

Ik gaf aan dat we wel die beelden uit dat boekje ook konden zoeken. Dat gingen we doen.  Niet ver van het bankje, zag ik ineens een van de schilderijen uit het speurboekje. Ik zei “Ik heb er eentje gevonden!”, maar verklapte nog niet waar en liet haar zelf zoeken. Als tip gaf ik wel aan dat het vlakbij het bankje was. Toen zij ook het schilderij gevonden had, bleef ze er even bij staan. Ik vroeg haar of het haar ook opviel dat de mensen anders gekleed zijn dan wij. Ze bekeek het schilderij en zei “ja, zij dragen lange jurken”. Ik vertelde ondertussen kort over dat de mensen in dit schilderij niet hetzelfde droegen als dat wij nu dat deden.  En dat dat toen de mode was, zoals we nu kleding met een cheeta-print dragen.

Ik merkte al gauw dat ze haar interesse begon te verliezen, totdat ze eindelijk het schilderij met de maskers had gevonden. “Ja, daar hangt ie!”. Ze was blij dat ze het eindelijk gevonden had. We liepen er naar toe, ik pakte haar bij de hand. We bleven er even bij staan en terwijl we daar stonden, vroeg ik haar of ze wist wat dat was wat de mensen voor hun gezicht droegen en wat ze aan het doen waren. Zo probeerde ik haar interesse voor het schilderij te wekken. Ik vertelde dat het ging over carnaval vieren en dat de mensen verkleed waren en maskers droegen.Ik wees haar ook op de Carnavalsmuts die in de vitrine stond, en wees naar die hele lange veer.  “Zo’n hoed draagt de Prins van het Carnaval, dat is iemand die een belangrijk iemand met een speciale taak en daarom wordt hij de Prins genoemd”.

Ze bleef speuren in haar speurboekje. Vastbesloten om alle beelden te vinden, gingen we weer verder zoeken naar het volgende schilderij. Bij elk schilderij dat ze gevonden had, zette ze vervolgens een kruisje. Dit hadden we zelf er maar bij bedacht om het zoeken bij te houden en het spel leuker te maken. Ze ging er dan ook steeds goed voor op de grond liggen om haar kruisje erop te tekenen. Zo ging ze verder totdat ze alles gevonden had.

Het museum was te groot om alles te bekijken en we hebben dan ook heel vluchtig rondgekeken bij de andere tentoonstellingen. Toch ontdekte we iets heel leuks en interessants…Voordat we bij de andere tentoonstellingen uitkwamen, moesten we eerst nog een trap af die ons leidde naar een soort van atelierruimte of Ontdeklab waar kinderen vrijblijvend konden tekenen en ontdekken. Daar was ook een grote caleidoscoop te zien, waarin je jezelf zag in de meerdere spiegels. Dit vond ze heel interessant….Ergens doorheen kijken en onderzoeken wat je nu ziet. Ze zei “mama, ik zie je héél, héél erg veel keer!”. Ze was enthousiast geworden over wat ze ontdekt had. En bleef turen door het gaatje. Het leuke was dat de trapjes los waren en je ze kon verzetten. Zo kon ze aan beide kanten de caleidoscoop bekijken.

Toen werd het toch echt tijd om weer naar huis te gaan. En na afloop van de speurtocht kreeg ze ook nog een button, die ze trots liet opspelden. En zo was ons bezoekje alweer op zijn einde.

Emy.

Workshop “Tekenen met IJzerdraad”

Hallo allemaal,
Op vrijdag 30 november is er een nieuwe workshop bij Atelier EM gepland voor kinderen tussen de 7-12 jaar. Dit keer gaan we werken met ijzerdraad. Want…wat kun je daar allemaal mee?
Met ijzerdraad mag je gaan kiezen of je wilt gaan “tekenen” of “schrijven”.
Tekenen houdt in dat je vormen of figuren van ijzerdraad gaat maken. Schrijven met ijzerdraad kan door bijvoorbeeld een zin of je naam te gaan maken. Je leert ondertussen ook verschillende  ijzerdraad-technieken.
Lijkt je dit iets? Dan kun je je aanmelden via emy@emymaduro.com
Ik hoop jullie dan weer te zien! Tot dan!
Groetjes,
Emy.

Speuren door het NoordBrabants Museum

Laatst ben ik met mijn dochtertje naar het NoordBrabants Museum was geweest. Het was al een tijdje geleden en ze vroeg er een aantal weken geleden zelf om! ….”mama , wanneer gaan we weer naar het museum? ”

Dit keer gingen we naar de vaste collectie van het museum kijken. Waarin onder andere de Brabantse kunstenaars J.C.J. van der Heyden & Jan Sluiters te zien waren. Door Jan Sluiters tentoonstelling gingen we snel heen….haar interesse lag ergens anders. Haar interesse ging meer uit naar de basisvormen. En de werken van J.C.J. van der Heyden vond ze daarom interessanter.

Peuters gaan vaak sneller door een museum heen. Zo ook Maggie. Om haar concentratie voor een kunstwerk iets langer vast te houden en bij gebrek aan een speurtocht-achtig activiteit voor peuters, bedacht ik zelf iets waarbij ze moest gaan zoeken. Zoekspelletjes vinden peuters over het algemeen erg leuk om te doen. Het is actief maar het goed kijken & speuren wordt ook gestimuleerd.  Ik zag dat er  op verschillende plekken in de tentoonstelling platen lagen met alle kunstwerken van J.C.J. van der Heyden erop afgebeeld.  Verschillende abstracte schilderijen, die bestonden uit vlakken van zwart en wit met af en toe een gekleurd vak erop. Allemaal in een andere volgorde en grootte.

Als idee opperde ik bij mijn dochter “zullen we deze kunstwerken gaan zoeken”.   Ik was benieuwd of ze deze minimale verschillen in de werken zou opmerken. Maar ik merkte wel dat het haar aantrok om deze werken te gaan zoeken. Het speurtochtje duurde 5 minuten. Maar 5 minuten zijn lang genoeg om ervoor te zorgen dat ze leerde kijken en bewuster ging kijken naar de beelden die ze zag. Haar oog viel vervolgens ook op een aantal kunstwerken van Koen Delaere, met name het grote werk met dikke blauwe verf, aangebracht in pasteuze strepen. Wat ze vond lijken op de zee. Ikzelf vond deze ook interessant en ging dichterbij staan, om vervolgens een standje van mijn eigen dochter te krijgen…”Mama, je mag niet zo dichtbij staan!”. Vervolgens liet ik haar zien waarom ik dichterbij ging staan. Door te wijzen op hoe dik die verf is aangebracht, en dat de verf niet glad was maar ribbelig. En dat je dit van de zijkant goed kon zien.

Zitten op bankjes vind ze trouwens ook interessant in een museum. We gingen dus zitten op een van de  bankjes in de tuingalerij, waar werk te zien was van jong talent. Er hingen 2 schilderijen naast elkaar tegenover de bank waar we zaten. En ik vroeg aan Maggie welk schilderij ze het mooiste vond. Ze wees de rechter aan. “Wat zie je op het schilderij?” vroeg ik,  “een muis” zei ze.  “En wat nog meer?” …”golven”. Ik gaf ook nog aan wat ik nog meer zag in het schilderij. “Ik zie een wit-rode stok, goude blaadjes….”

Dus als er bankjes zijn om even te zitten, doe dat dan ook gewoon met je peuter. Lekker op schoot zitten en samen genieten van een kunstwerk.  Het is daarnaast ook een uitgerekende kans is om wat langer en bewuster naar kunstwerk te kijken, net als bij het zoekspelletje.  En dat niet alleen voor het kind…

Emy.